دکتری رفتار حرکتی، گروه تربیت بدنی، دانشگاه لرستان، ایران ، snazarpouri@yahoo.com
چکیده: (4758 مشاهده)
مقدمه: هدف این مطالعه بررسی اثر مجزا و تعاملی شیوههای فرزندپروری والدین و ژنوتیپ ACE و ACTN3، بر رشد مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان بود. روش: این پژوهش از نوع توصیفی- پسرویدادی است. جامعۀ آماری، شامل کودکان پسر 4 الی 6 ساله از شهر خرمآباد بودکه تعداد 50 نفر بهعنوان نمونۀ پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، شامل استفاده از PCR جهت تعیین ژنوتیپ و آزمونمهارتهایحرکتی درشت اولریخ- ویرایش دوم بود. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه، مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: کودکان برخوردار از شیوۀ فرزندپروری مقتدرانه نسبتبه کودکان برخوردار از شیوۀ آسانگیرانه و مستبدانه از مهارتهای حرکتی جابجایی و کنترلشیء بهتری برخوردارند. کودکان حامل آلل DACE، نسبتبه کودکان حامل ژنوتیپ II و کودکان برخوردار از آلل RACTN3، نسبتبه کودکان حامل ژنوتیپ XX، از مهارتهای حرکتی جابجایی، بهتری برخورداربودند. کودکان برخوردار از تعامل شیوۀ مقتدرانه+ژنوتیپ DD و شیوۀ مقتدرانه+ ژنوتیپ RR، نسبتبه سایر تعاملات؛از سطح رشدی بالاتری در اجرای مهارتهای حرکتی برخورداربودند. نتیجهگیری: آموزش شیوههای مناسب فرزندپروری (مانند شیوۀ مقتدرانه)،بههمراه مدنظر قراردادن متغیرهای ژنتیکی بههمۀ والدین و مربیان توصیه میشود تا با آگاهی از شیوههای مطلوبفرزندپروری و اثرات متغیرهای ژنتیکی، بتوانند زمینۀ ارتقاء رشد مطلوب مهارتهای حرکتی کودکان را فراهمنمایند.
